Volunteered with Worldmapping in Brazil
R.I.P Nanko
Nanko van Buuren is overleden. Ik kon het bijna niet geloven toen ik het berichtje ontving. Nanko, de oprichter van Ibiss, de man die ons ontving in Rio de Janeiro en ons rondleidde door de favela's, die zoveel betekent en die zo weinig mensen in Nederland kennen. Hij is oprecht een van de meest inspirerende mensen die ik ooit heb gezien en het was een gigantische eer om hem te ontmoeten. Ik ben blij dat ik het schitterende werk dat hij heeft verricht met eigen ogen heb kunnen zien. Maar wat mij het allermeeste bijstaat is dat ik gezien heb hoeveel de mensen in de favela's om hem geven. Terwijl we door de wijk Vila Cruzeiro liepen werd hij door iedere jongen die langskwam omhelst of gekust. Toen we op een onrustige dag in de favela's kwamen, waar we eigenlijk niet mochten zijn, praatte hij met de grote bazen en zorgde ervoor dat we toch mochten komen. Toen Fabio, onze begeleider, vertelde over zijn verleden herhaalde hij constant hoe belangrijk Nanko in zijn leven is. Al deze dingen laten mij zien dat hij iemand was die in heel veel mensenlevens heel veel betekent heeft en daar heb ik heel veel respect voor.
Rust in vrede Nanko.
Terug uit Brazilië... What's next? - Een half jaar later
Het is alweer een half jaar geleden dat ik met Worldmapping naar Rio de Janeiro ging en een onvergetelijke expeditie had. Het afgelopen half jaar heb ik vaak teruggedacht aan weken die ik op deze geweldige plek spendeerde. Als het zou kunnen, boekte ik nu meteen een enkel ticket naar deze bruisende metropool in Zuid Amerika. Helaas behoort dat niet tot de mogelijkheden en heb ik het afgelopen jaar geprobeerd - en probeer ik nog steeds - om de dingen die ik geleerd heb in Brazilië te laten weerspiegelen in mijn gedrag hier in Nederland. Twee weken na terugkomst schreef ik een blogje waarin ik mezelf een aantal doelen stelde. Omdat het nu een half jaar later is, lijkt het me een goed moment om eens terug te blikken op die doelen en om te kijken in hoeverre ik dit verwezenlijkt heb of daar nog mee bezig ben. Naderhand wil ik graag bekijken hoe ik dit in 2015 nog wil voortzetten, veranderen of vernieuwen. Dus... laten we beginnen :) !
1. Presentaties: Ja die heb ik zeker gegeven! Voor mijn klas en voor een hele aula vol geinteresseerde, potentiele Worldmappers. Ik ben nog steeds blij dat ik dit gedaan heb, omdat ik naderhand hoorde dat het echt impact op mensen gemaakt heeft en twee meiden zelfs door mijn verhaal besloten hebben ook op expeditie te gaan met Worldmapping!
2. Verhalen: Tijdens mijn reis schreef ik 's avonds alles op wat we die dag gedaan en beleefd hadden. Dit heb ik helemaal uitgewerkt en er uiteindelijk twee mooie boeken met foto's van gemaakt. Het is best persoonlijk, omdat er precies staat hoe ik me voelde en hoe iets was, maar daardoor ook heel fijn om te lezen voor familie en vrienden! (Mijn moeder moest stiekem zelfs een beetje huilen toen ze mijn verhalen las en ook ik herbeleef de momenten weer als ik door mijn boeken blader).
3. Vrijwilligerswerk in het buitenland: Daar ben ik nog steeds mee bezig. Wel heb ik de knoop doorgehakt en weet ik het nu zeker, ik ga een tussenjaar doen! En in dat tussenjaar wil ik graag naar Zuid-Amerika. Zoals het er nu uitziet ga ik eerst een aantal maanden Spaanse lessen volgen in Spanje, volg ik vervolgens nog een maand les in Zuid-Amerika (waarschijnlijk Argentinie) om daarna zo'n 4 maanden rond te reizen door (Noord) Argentinië, Bolivia en Peru. En in die maanden lijkt het me ook gaaf om vrijwilligerswerk te doen. Momenteel lees ik me dus suf in reisboekjes en op websites. Maar hier update ik zeker weten nog over!
4. Vrijwilligerswerk in Nederland: Ja, dit gaat ontzettend goed! Ik heb me aangesloten bij de Jongerenraad en ben bezig met een aantal leuke projecten, waar ik binnenkort waarschijnlijk nog wel iets over plaats.
5. Bewuster bezig zijn met wat ik koop: Ja, dit gaat ook goed. Vooral wat kleding betreft. Ik check regelmatig op internet welke merken bekend staan om kinderarbeid, slechte arbeidsomstandigheden etc. Ik ben dan ook gestopt met het kopen bij winkels als Primark, terwijl ik daar eerst amper over nadacht. Ook koop ik nu regelmatig bij de kringloopwinkel en bezocht ik zelfs een ontzettend grote tweedehands sale, die ik nog op mijn agenda op mijn wereldsupporter CV heb geplaatst!
6. Mijn eindwerkstuk: Die is helemaal af, finito, klaar! Maar ik ben super blij dat ik het gemaakt heb en de kans heb gekregen om het over dit onderwerp te doen en mijn eigen ervaringen erin te verwerken. Misschien plaats ik nog wel mijn gehele werkstuk, maar dat is wellicht wat lang om te lezen. Daarom schreef ik er in ieder geval deze blog over.
Zo, dat waren ze dan! Eigenlijk gaat het met alle doelen dus heel erg goed. Nummer 1, 2 en 6 heb ik zelfs helemaal afgerond. Ondanks dat ik wel zeker bewuster bezig ben met wat ik koop, vind ik dat dit nog wel beter kan. Ik heb de afgelopen maanden namelijk vooral op kleding gelet, en niet zozeer op voeding. Daar ga ik dus zeker proberen meer op te letten! In 2015 hoop ik nog veel bezig te zijn met vrijwilligerswerk in Nederland, omdat ik het superleuk vind om te doen en zo hoop mee te helpen aan een betere samenleving. Ook hoop ik leuk werk te vinden om vrijwillig te verrichten in Argentinie, Peru of Bolivia, zodat ik dit tijdens mijn tussenjaar kan doen :)
Verder ben ik zeer tevreden over het afgelopen jaar. Naast bovenstaande doelen schreef ik blogjes over van alles en nog wat; liedjes die me raakte, speeches die ik heel goed vond, interviews die ik hield met mensen uit Rio, bepaalde gebeurtenissen van mijn reis.
Ik hield me vooral meer bezig met iets dat me sinds mijn reis heel erg raakte: rechten van meisjes. Ik schreef er een blog over, doneerde geld aan Plan Nederland en aan Serious Request en hield me er veel mee bezig. Dit wil ik het komende jaar doorzetten, omdat ik het zo belangrijk vind.
Ook werd ik Joho donateur, wat goed van pas komt met alle spullen die ik het komende jaar moet gaan afschaffen. Backpacks, klamboes etc. :) Daar zal ik veel bezig mee gaan zijn.
Ik heb zin in het komende jaar!! Zin om me in te zetten voor Wereldsupporter en alle bovenstaande dingen, zin om weer een ticket te kopen en op een vliegtuig te stappen, zin om weer een nieuwe cultuur te ontdekken. Alvast alle geluk voor 2015!
Liefs
Photo's en memories
Toen ik terugkwam uit Rio nam ik ontieglijk veel foto's, een volgeschreven dagboek en een overdosis aan prachtige herinneringen mee terug naar Nederland. Ik wilde dat alles nooit vergeten en stak dus uren en uren in het uittypen van mijn verhalen, voegde er nog veel meer aan toe, selecteerde foto's en vormde zo een boek. Dit, zodat mijn familie, vrienden, buren en iedereen die geinteresseerd was in mijn reis, de verhalen kan lezen en de foto's kan zien en zelf ook kan inspireren om naar dit prachtige land af te reizen en een steentje bij te dragen. Zelf kijk ik regelmatig nog eens in mijn boeken (ja het zijn er twee) en waan ik me terug in Rio... Ooit ga ik terug, echt!
PS: de eerste foto is net zoals de vorige keer gedraaid, maar dit krijg ik helaas niet gefixt. Hopelijk geeft het toch een goed beeld!
Emma Watson UN Speech - "If not now, when? If not me, who?" + Wereldmeisjesdag + Donatie Plan Nederland
Een paar weken geleden stuitte ik op een prachtige speech van de wereldberoemde actrice Emma Watson voor de VN en de campagne HeForShe. Een speech over feminisme. Een speech die me raakte en die me aan het denken zette.
Feminisme kent geen grenzen. Zelfs hier, in Nederland, is er sprake van vrouwendiscriminatie. Zelf heb ik ontzettend veel geluk. In de 17 jaar dat ik rondhuppel op de wereldbol, zijn mij nooit kansen ontnomen omdat ik een meisje ben. Ik kan naar school en volg goed onderwijs, heb gereisd (en ben van plan om dat nog veel meer te doen), mag zeggen wat ik wil en zelf beslissen over mijn lichaam en mijn leven. Onafhankelijk zijn - niet alleen op financieel- , maar op ieder vlak - is mijn doel voor de toekomst. En het ziet er naar uit dat dat me gaat lukken.
Toen ik vorige zomer in Rio de Janeiro een tienermoederproject bezocht, zag ik een hele andere realiteit. Meninas Maes, heette het project: moeder maar ook meisje. De meiden in de favela's van Rio geven hun afhankelijkheid vaak op. Waarvoor? Voor macht, geld, eten en een dak boven hun hoofd. Ze bieden zich dan aan als vriendinnetjes van de grote drugsbazen, hopende op wat aanzien en een blijk van waardering. Maar wanneer ze zwanger raken, worden ze met hun kindje gedumpt. Of er zijn meiden die zwanger raken van hun eigen vader of broer. Hele familie's wonen samen in 1 ruimte, dus worden kinderen al vroeg blootgesteld aan van alles en nog wat. Aan condooms doen veel mannen niet... en zij zijn de baas. Het gevolg zijn niet alleen veel tienermoeders, maar ook bijvoorbeeld HIV en AIDS bij moeders en hun kindjes. Het project helpt de moeders om op eigen benen te leren staan. Ze leren hen dingen te maken om die dan weer te verkopen, bieden cursussen aan, geven voorlichting over opvoeding en soa's en nog veel meer.
Er zijn talloze organisaties die hier aandacht aan besteden. Free A Girl bijvoorbeeld en Plan (Because I'm a Girl). 11 oktober was het Wereldmeisjesdag. De combinatie van Emma's speech, mijn ervaringen en de aandacht die werd gevraagd op Wereldmeisjesdag, deed mij er toe besluiten om me in te zetten voor meiden. Ik geloof sterk dat zoveel meisjes hetzelfde zijn. Dat ervaarde ik al tijdens mijn bezoeken aan public en private schools in Brazilie. Binnen no-time hadden wij, de Nederlandse meiden van mijn groep en ik, de leukste gesprekken met de Braziliaanse girls. We hebben samen keihard kunnen lachen, geknuffeld, gedanst en gezongen. Meiden blijven meiden.
Ik zou zo graag meer willen doen, maar voor nu blijft het bij een donatie. Plan Nederland heeft momenteel een actie om meisjes in Uganda te helpen aan maandverband. Maandverband? Ja, maandverband. Waarom? Kijk, het bijvoegde filmpje. Voor 5 euro kan 1 meisje al een jaar lang zorgeloos naar school. Hoe meer je overmaakt, hoe meer meisjes je helpt. Ik hoop dat ik ook wat meiden heb kunnen helpen met mijn bijdrage, zodat ze zonder ongemak hun school kunnen vervolgen.
Presentaties over Worldmapping en Brasil!
Sinds mijn terugkomst in Nederland heb ik al een aantal presentaties gegeven over mijn reis naar Rio met Worldmapping. Twee daarvan vonden plaats op school, dus wil ik daar in dit blogberichtje graag iets over vertellen:
1) Presentatie voor mijn jaar: Ik zit nu in het eindexamenjaar (VWO6) en toen het schooljaar weer van start ging heb ik voor mijn jaar een presentatie gehouden over mijn reis. Ik was in het begin best een beetje zenuwachtig. Ik kan uren doorvertellen over alles wat ik heb gedaan, gezien en beleefd maar was bang dat het niet tot zijn recht zou komen wanneer het publiek ongeinteresseerd was. Ik was dus vrolijk verrast toen zelf de sceptische leerlingen mij vertelden hoeveel respect ze hadden en wat mijn verhaal met hen gedaan heeft: ze vonden het erg heftig. Ik hoop dat ik hun wat bewuster heb gemaakt en misschien zelfs heb gestimuleerd ook vrijwilligerswerk te doen!
2) Meegeholpen bij een presentatie voor Worldmapping: op mijn school werd een informatieavond georganiseerd voor leerlingen en ouders over Worldmapping. Ik heb hier meegeholpen en verteld over mijn eigen verhaal. Dit was natuurlijk leuk, maar ik had maar heel kort de tijd. Wat ik belangrijker en beter vond, waren de gesprekken die ik naderhand voerde met geinteresseerde die op mij afstapten. Ik heb nog uren zitten praten met een aantal leerlingen en ouders over mijn ervaringen en vrijwilligerswerk (zie foto). Ik hoop wederom dat ik iets heb kunnen betekenen :)
Liefs Madelief
Trommelen in Rio de Janeiro
In Vila Cruzeiro (Rio de Janeiro) gaven de mannen van een percussieband hun trommels aan ons en leerden ze ons, midden op straat, de kneepjes van het vak :). Na een korte workshop werd de straat afgezet met wat plastic tafeltjes zodat wij onze kunsten ten gehore konden brengen. De stadsbussen reden gewoon om, terwijl wij samen met de Brazilianen een klein feestje bouwden. Een geweldige ervaring die me voor altijd bij zal blijven!
Mijn reis naar Brazilië!
Dit filmpje, gemaakt door Mark Koenen (de fotograaf die met ons meereisde naar Brazilië), geeft me zoveel heimwee! Muziek maken op straat, dansen met Heron (de zoon van de directrice van de creche waar we vrijwilligerswerk deden), achterop een motor (een ander project van Ibiss) door de smalle straatjes van Vila Cruzeiro, voetballen, aandachtig luisteren naar de verhalen van Nanko, lachen met de kinderen op de public én private schools.... Een ervaring om nooit te vergeten :)
Schilderen in Cidade de Deus, Rio de Janeiro, Brazilië.
Tijdens mijn reis in Brazilië schilderden we de binnenplaats van de Sao Francisco creche van Ibiss. Zo creeërden we een veilige omgeving waarin de kindjes kunnen spelen en niet hoeven na te denken over de zorgen die het leven in Cidade de Deus, de favela waar deze creche zich bevind, met zich meebrengt. De dankbaarheid van alle mensen hier was zo groot. De directrice van de creche schreef ons een bericht op Facebook (dat ze zelf vertaalde met Google Translate, vandaar de fouten):
Geluk wordt geleverd met eenvoudige stappen!
En God voorzag voor mijn professionele leven de gelegenheid elkaar te...Read more
Ontmoeting met een lokale leeftijdsgenoot in Rio de Janeiro / Meeting a Brazilian boy in Rio de Janeiro
Mijn eerste dag in Rio de Janeiro was er een met grote impact. In de favela Vila Cruzeiro ontmoette we bij een klein lunchtentje op de hoek van de straat een groep jongens. Niet zomaar jongens, deze mannen waren stuk voor stuk actief geweest in het drugscircuit. Met dank aan stichting IBISS was het mogelijk om dit wereldje achter zich te laten en een nieuw leven te beginnen. Een interview kan ik het gesprek dat we met ze hadden niet noemen. De jongens waren namelijk ook erg geïnteresseerd in ons leven hier in Nederland. Er was dus meer sprake van een uitwisseling, wat erg leuk was! Ik ben ontzettend dankbaar dat ik de kans heb gekregen met hen te praten.
Ondanks dat alle verhalen stuk voor stuk imponerend waren, sloeg het verhaal van Vinicius bij mij het meest in. Misschien omdat hij pas tweeëntwintig jaar is, een paar jaar ouder dan ik, en een leven heeft dat zó verschillend is. Hij verteld dat hij een week hiervoor gestopt is.
Is het moeilijk om er uit te stappen? En hoe gaat dat dan?
“Het is niet lastig,” vertelt hij. “Als je het graag wilt, dan lukt het. Maar je moet ervoor zorgen dat je geen schulden hebt. Als je die wel hebt, of er zijn bepaalde klusjes die je nog moest voltooien, is het gevaarlijk. Dan heb je sneller een kogel in je rug, dan dat je de organisatie je rug kan toekeren.”
Ben je bang voor een terugval? Of gaat dat niet zo makkelijk?
Een lachje. “Jawel. Dit is al de derde keer dat ik gestopt ben.”
Waarom kwam je toch steeds terug?
“Geld. Het verdient zo makkelijk en als je het nodig hebt is het heel aanlokkelijk om weer terug te keren naar de bende. Maar dit keer wil ik echt proberen weg te blijven van het wereldje. Ik wil een beter voorbeeld zijn voor mijn vier kinderen.”
Vier kinderen? Hoe oud zijn zij?
“Ja,” lacht hij. “Mijn eerste kind werd geboren toen ik veertien jaar oud was, en is acht jaar oud. Mijn vrouw was toen vijftien. Met haar heb ik nog een kind. Ook heb ik twee kinderen bij een andere vrouw, maar ik ben nog steeds samen met de moeder van de eerste kinderen.”
Hoe oud was je dan toen je de drugswereld inrolde? En hoe ging dat?
“Rond dezelfde leeftijd, ongeveer veertien jaar. Dat gaat heel geleidelijk. Aan de randen van de favela’s liggen vaak mannen op het dak met geweren om alles in de gaten te houden. Deze mannen hebben ook eten nodig. Voor een paar reals bieden kleine jochies aan om dit eten rond te brengen. Ze zijn vaak onder de indruk van het grote geweer. De keer daarna vragen ze om het vast te houden. De keer daarna liggen ze zelf op het dak. Klusjes, zoals in de gaten houden of politie of rivaliserende bendes de wijk binnen komen, zijn vaak de reden dat jonge jongens de drugswereld in rollen.”
Zijn er nog andere redenen waarom veel mannen voor een bende gaan werken?
“Geld is de voornaamste reden. Maar ook veel vrienden komen in de bendes terecht, waardoor de stap om ook te gaan kleiner is. Er zijn ook zeker goede dingen aan het leven, die we allemaal missen. Vrouwen, geld en grote feesten. En natuurlijk de spanning en status.”
Dat zijn natuurlijk fijne dingen, maar wat is de keerzijde?
“Dit.” Hij rolt zijn t-shirt op en we zien een gigantisch litteken op zijn buik. “Dit zijn de littekens van dertien kogelschoten die ik heb opgelopen tijdens zes verschillende schietpartijen. Ik ben aan de dood ontsnapt.”
Zijn er wel veel vrienden van je die zijn omgekomen?
“Ja. Heel, heel veel. Ik ben Nanko zo dankbaar dat hij me heeft geholpen.”
Nanko van Buuren, oprichter van IBISS staat erbij. “De jongeren in Rio zijn precies hetzelfde als jullie,” zegt hij. “Ze krijgen alleen niet dezelfde kansen.”
Heftig om dit zo te zien. Een jongen van tweeëntwintig jaar. In Nederland zou hij wellicht studeren, misschien wel op kamers wonen en in de bloei van zijn leven zijn. Hier is het een vader van vier kinderen, die zo ontzettend veel heeft meegemaakt. En nog heeft hij geluk. “De meeste jongens in de bende haalt de 21 niet,” vertelt Vinicius. En dat is best even slikken. Het bracht een aspect naar voren wat ik de hele reis heb ervaren: dankbaarheid en veiligheid. Ik mag dankbaar zijn dat ik ’s ochtends naar school kan fietsen zonder dat ik bang hoef te zijn. Ik hoef nooit bang te zijn. Ik kan over straat wanneer ik dat wil. Ik hoef niet bang te zijn om neergeschoten te worden. Ik klaag over school, over het weer of over andere onzinnige onderwerpen. Maar ik hoefde gisteren niet te schuilen achter auto’s omdat ik achterna werd gezeten door mannen met geweren. En daar mag ik best wat vaker bij stilstaan. (Het gesprek werd in het Engels voor ons vertaald, omdat ik de Portugese taal niet voldoende beheers om een vloeiend gesprek te voeren)
I translated the above text in English:
My very first day in Rio de Janeiro was extremely impressive. At a small restaurant on the corner of the street in Vila Cruzeiro, we met a group of boys. All of these men had been active in the world of drugs. Due to the organisation Ibiss, they were able to leave this life behind and start a new one. I cannot call the conversation we had an interview. The guys were interested in our lives too, so we exchanged stories; this was really fun! I’m incredibly grateful for talking to them!
Although each story was impressive, the story of Vinicius was the one who got me the most. Maybe because he is just twenty-two years old (a few years older than me) and has a life that is so different than mine. He tells us he left the drug system one week ago.
Is it hard to quit? And how does this work?
“It’s not hard,” he says. “If you want to, you can do it. But you have to make sure you have no more debts. If you do have debts, or other jobs that you have to do, it is dangerous.
Are you afraid of going back? Or doesn’t that happen often?
A smile. “Yes, I am. This is the third time I quit.”
Why did you go back?
“Money. You make money so easily and if you need it, the temptation to return is really high. But this time I really want to stay away. I want to be a better example to my four children.”
Four children? How old are they?
“Yes,”he smiles. “My first child was born when I was fourteen years old, and is eight years old now. My wife was fifteen at the time. We have another child. I also have two children with another woman, but I’m still with the mother of my oldest two kids.
How old were you when you joined the drugs gang? And how did this go?
“The same age, probably fourteen years old or something. It is a very gradual process. At the corners of the favela, men often lay on the roofs with guns to keep an eye on everything. These men need food. For a few reals, small boys offer to bring them the food. They are impressed by the big guns. The next time, they offer to hold the gun while the man is eating his food. The next time they are the ones laying on the roof. Small jobs, like watching the police or other gangs entering the neighborhood, are often the reason boys join the drug world.
Are there other reasons men start to work for the gangs?
“Money is the main reason. But a lot of friends also join the gangs, so the step to join too is smaller. And there are certainly good things about the life, things we all miss. Women, money, parties. And of course the tension and the status.
These are nice things ofcourse, but what is the downside?
“This.” He pulls his shirt to the side so we can see the huge scarf on his belly. “These are the scarves of thirteen gunshots I survived during six different shootings. I escaped death.”
Did a lot of your friends in this drug world die?
“Yes, a lot. A lot. I am so happy that Nanko helped me to leave.”
Nanko van Buuren, founder of Ibiss, is standing next to us. “The youth in Rio is just like you,” he says. “They just don’t get the same chances.”
It is confrontational to see this. A boy, only twenty-two years old. In the Netherlands he would probably go to college, be in the middle of his life. Here he is a father of four, who has been through so much. And he’s still lucky. “Most boys in the gang do not reach the age of twenty-one,” according to Vinicius. That’s hard. It brings up an aspect that I experienced throughout the whole trip: gratitude and safety. I should be grateful to cycle to school every single morning without being afraid. I never have to be afraid. I can cross the street whenever I want to. I do not have to fear being shot. I’m complaining about school, the weather and other stupid things. But I never have to hide behind a car because I’m followed by men with guns. And I should realize that more often. (the conversation was translated in English for us, as I do not speak Portuguese well enough)
Terug uit Brazilië... Whats next?
Alweer twee weken geleden stapte ik het vliegtuig uit op Schiphol. Alweer vier weken geleden stapte ik het vliegtuig in op dezelfde plek. Toen begon mijn reis naar Brazilië met Worldmapping. Het half jaar dat vooraf ging aan mijn reis stond in het teken van fundraising, mensen laten weten over de reis die ik zou gaan maken en me voorbereiden op wat komen ging (zie daarvoor mijn voorgaande blogjes).
De reis zelf was zo bijzonder. Ik heb zoveel mensen ontmoet, zoveel gezien, zoveel meegemaakt, zoveel verhalen gehoord, zoveel beleefd. Ik heb heel veel van de reis opgestoken en dat wil ik nu ook zoveel mogelijk mensen laten weten!
Wat staat er op dit moment op de planning voor de komende tijd?
1. Presentaties: Ik heb me aangemeld om een presentatie te houden bij mij op school en wellicht ook nog op een Worldmapping infodag. Daarnaast staat er een presentatie gepland voor een bedrijf dat mij gesponsord heeft.
2. Verhalen: Tijdens mijn reis heb ik veel geschreven. Dit deed ik zodat ik niks zou vergeten, maar ook omdat het erg fijn was om na een heftige dag met veel indrukken je woorden op papier te zetten. Nu ik terug ben in Nederland werk ik aan de uitwerking van mijn aantekeningen, die ik ga laten drukken in een soort fotoboekje. Zo kunnen mensen om mij heen mijn ervaringen lezen.
3. Vrijwilligerswerk in het buitenland: Tijdens mijn reis kwam ik er achter dat ik het vrijwilligerswerk iets heel moois vond wat ik graag voor langere tijd zou willen doen. Komend jaar doe ik eindexamen en het lijkt me te gek om daarna te reizen en vrijwilligerswerk te doen in het buitenland. Ik wil hier dus graag wat meer over uitzoeken.
4. Vrijwilligerswerk in Nederland: Maaaar, ik zou ook graag vrijwilligerswerk in Nederland willen doen! Want ook hier is dat hard nodig. Ook hier wil ik iets meer over uitzoeken; waar, bij welke organisatie, wat wil ik doen?
5. Bewuster bezig zijn met wat ik koop: Tijdens mijn reis ben ik veel bewuster gaan nadenken over wat ik hier heb. Kleding die ik lekker goedkoop haal bij grote ketens bijvoorbeeld. Vaak zijn de arbeidsomstandigheden ontzettend slecht. Ik dacht hier altijd wel over na, maar dit besef is nu veel meer gekomen. Ik wil dus proberen meer kleding te kopen waarvan ik weet dat het niet is gemaakt door bijvoorbeeld kinderen of in hele slechte omstandigheden. Een andere optie is het kopen van meer tweedehands kleding (zodat het in ieder geval nog vaker wordt gebruikt).
6. Mijn eindwerkstuk: Zoals ik al vertelde doe ik het komende jaar eindexamen VWO. Daarom moet ik een paper schrijven die dient als een soort profielwerkstuk. Tijdens mijn reis was ik gefascineerd over alles wat het WK teweeg bracht in het land. Over twee jaar zullen de Olympische Spelen plaatsvinden in Rio de Janeiro. Veel mensen zeggen dat het land hier baat bij heeft, maar toen ik tijdens mijn reis in contact kwam met mensen uit de favela's, kwam ik er achter dat zij vaak negatieve effecten ervaren. Daarom heb ik besloten om mijn paper te schrijven over de mate waarin de Braziliaanse bevolking profiteert van de grote sportevenementen in het land. Zo kan ik mijn eigen ervaringen hierin verwerken en er meer onderzoek naar doen. Hier zal ik de komende tijd heel intensief mee bezig zijn.
Genoeg te doen dus :) En ik heb er zin in!!
Brazilië 2014 - Ik mag mee!
Mijn droom komt uit! In juli 2014 zal ik met de organisatie Worldmapping naar Brazilië toe gaan om daar ontwikkelingswerk te doen. Ik vind het spannend maar vooral heel erg bijzonder dat ik naar dit prachtige land zal reizen en een nieuwe cultuur kan ontdekken.
I
k heb voor Brazilië gekozen om verschillende redenen. Allereerst lijkt het land me prachtig en stond het hoog op mijn lijstje van landen waar ik het liefst heen zou willen. We zullen in Rio de Janeiro en omgeving verblijven, en dat is natuurlijk maar een klein gedeelte van dit gigantische land, maar ik heb hier zulke geweldige verhalen over gehoord dat ik gewoon erg benieuwd ben naar de natuur, de sfeer, de mensen.
Ten tweede wilde ik graag naar Brazilië toe om het feit dat de verschillen tussen arm en rijk zo groot zijn. Het land is de komende jaren erg veel in het nieuws vanwege het wereldkampioenschap voetbal en de Olympische Spelen. Ik vind het juist zo leuk dat ik de kans krijg om de andere kant te zien. De favela's, de onveiligheid.
En als laatste voelde ik me erg aangetrokken tot de projecten. We gaan bijvoorbeeld een project bezoeken dat tienermoeders helpt. Ik vind het geweldig dat ik meisjes van mijn eigen leeftijd kan gaan helpen. Het laat ook zien hoeveel geluk ik wel niet heb dat ik hier ben geboren.
Ik heb nog een half jaar om me helemaal voor te bereiden op deze onvergetelijke expeditie en zal regelmatig updates blijven plaatsen op deze blog. Brazil, here I come!
Add new contribution