Diagnostiek en behandeling: Samenvattingen, uittreksels, aantekeningen en oefenvragen - RUG
Notes Diagnostiek en Behandeling, Jaar 2, Pedagogiek, RUG
College 1
Klinische psychodiagnostiek is:
Het analyseren van problemen van mensen en het zoeken naar verklaringen en oplossingen hiervoor, ondersteund vanuit wetenschappelijke kennis.
Een zoek- en beslissingsproces dat in dialoog met de cliënt en diens omgeving wordt uitgevoerd met het oog op het ontwerpen van een zo adequaat mogelijke aanpak van problemen zoals die ervaren worden door de cliënt of diens omgeving.
Een systematisch opgezet en te evalueren besluitvormingsproces waarin een formele en inhoudelijke relatie wordt gelegd tussen klacht, probleem, diagnose en advies/ behandeling.
In deze cursus gaat het om diagnostiek bij jeugdigen met problemen en een problematische opvoeding. Er wordt nadrukkelijk onderzocht in hoeverre opvoedingskenmerken en gezinskenmerken een rol spelen. In de hulpverlening is diagnostiek erg belangrijk en willen we beter kunnen begrijpen om beter te kunnen beslissen bij het ingrijpen.
Uitgangspunten van diagnostisch handelen zijn:
Methodisch proces, cyclus
Wetenschappelijk gebaseerd antwoord zoeken op de vraag van de cliënt
Start vanuit hulpvraag, participatief. De cliënt/ het cliëntsysteem nemen deel aan het proces en hebben ook de verantwoordelijkheid om mee te beslissen.
Genereren, toetsen en modificeren van hypothesen
Het is een multidisciplinair proces. Er kunnen bijvoorbeeld ook psychologen, psychiaters, scholen, huisartsen of justitie bij betrokken zijn: de diagnosticus werkt dus niet alleen.
Diagnostiek is veel meer dan afname van testen, vragenlijsten en observaties. Het gaat echt om de besluitvorming en daar wordt de laatste jaren dan ook vooral de nadruk op gelegd. Alle middelen om tot een besluit te komen (zoals testen, vragenlijsten en observaties) zijn hulpmiddelen.
Goede hulpverlening zonder diagnostiek is ondenkbaar. Aan de behandeling gaat altijd diagnostiek vooraf.
Het doel van diagnostiek is het voorkomen van fouten, want ons klinische oordeel (=beslissen op basis van ervaring en intuïtie) is gauw vertekend. Wel is ons klinische oordeel een belangrijke informatiebron – je baseert iets vaak op ervaring en ervaring heb je nu eenmaal – maar het is riskant om al je beslissingen hierop te baseren, want er is dan een grote kans op fouten.
Mensen hanteren allerlei strategieën en vuistregels om met informatie om te gaan en daarom bestaan er verschillende soorten fouten bij het maken van oordelen. Een aantal belangrijke hiervan zijn:
Het vasthouden aan je eigen mening, ondanks dat je daarna nog informatie krijgt die bewijst dat deze niet klopt. Je hebt een mening gevormd en daar blijf je dan bij.
Vasthouden aan informatie die als eerste binnenkomt. De informatie die als eerste binnenkomt maakt de meeste indruk en hierdoor denk je dat dit ook de belangrijkste informatie is. Informatie die als eerste
Samenvatting: Voor het goede doel, werken met hulpverleningsdoelen in de jeugdzorg van Yperen & Van der Steege
- Hoofdstuk 1 - Inleiding
- Hoofdstuk 2 - Achtergronden en essentie
- Hoofdstuk 3 - Doelen stellen door en met cliënten
- Hoofdstuk 4 - De techniek van het doelen stellen
- Hoofdstuk 5 - Doel operationaliseren en evalueren
- Hoofdstuk 6 - Koppeling van middelen aan doelen
- Hoofdstuk 7 - Doelgerichte hulp in complexe situaties
Hoofdstuk 1 - Inleiding
Vroeger was hulpverlenen een vorm van liefdadigheid tegenwoordig is het een beroep . Als cliënten de hulp inroepen van jeugdzorg, omdat er een opgroei - of opvoedingsprobleem is, dan is de hulp erop gericht deze problemen te helpen oplossen of draaglijk te maken. Er wordt dan doelgerichte hulp geboden. Het stellen van goede doelen en het bieden van gerichte hulp is echter niet altijd makkelijk.
Als een cliënt hulp krijgt worden er doelen gevormd. Deze doelen zijn een soort richtlijn voor de hulp. Ook bij de geformuleerde doelen kunnen zich nog verschillende vragen voordoen. De casus van Bas is hier een voorbeeld van.
Hoofdstuk 2 - Achtergronden en essentie
GAS (Goal Attainment Scaling)
Sinds langer tijd is het opstellen van doelen in het behandelproces een belangrijk methodisch principe. Dit principe is in de loop van de jaren steeds belangrijker geworden. In de jaren zestig kwam GAS (Goal Attainment Scaling) sterk in opgang. Deze methode werd geïntroduceerd in de psychotherapie door Kiresuk en Sherman. Deze methode geeft een aantal stappen aan die de cliënt en hulpverlener moeten doorlopen. De stappen zijn:
Op grond van een intake en een eerste screening worden de voor de behandeling relevante probleemgebieden genoteerd. Wat wel en niet relevant is bepalen de hulpverlener en cliënt in overleg.
Per probleemgebied kiezen de hulpverlener en de cliënt één of meerdere doelen.
Per doel verzinnen de cliënt en hulpverlener een meetlat waarop is aan te geven in welke mate het doel is bereikt en een norm die aangeeft bij welke score op de meetlat het doel is bereikt.
De cliënt en hulpverlener proberen per doel aan te geven hoe belangrijk ze dit aandachtspunt vinden. Hierdoor ontstaan er doelen die uiterst belangrijk zijn en doelen van geringe betekenis.
Er wordt een periode afgesproken waarbinnen elk doel bereikt moet zijn.
Alles wordt op een formulier genoteerd.
Deze methode zorgt ervoor dat er geen impliciete verwachtingen zijn bij de cliënt en de hulpverlener. Voor beide partijen is helder waaraan ze werken. Ook is het belangrijk dat de cliënt en de hulpverlener de doelen samen hebben geformuleerd.
In de jaren zeventig is deze methode geïntroduceerd in Nederland. Hierna is de methode een tijdje op de achtergrond geraakt. In de jaren negentig
.....read more
Bijlage: Voor het goede doel, werken met hulpverleningsdoelen in de jeugdzorg van Yperen & Van der Steege
Bevat een figuur bij de Samenvatting: Voor het goede doel, werken met hulpverleningsdoelen in de jeugdzorg van Yperen & Van der Steege
Samenvattingen en studiehulp voor Pedagogiek B2 aan de Rijksuniversiteit Groningen
Deze bundel bevat relevant studiemateriaal voor Pedagogische wetenschappen, jaar 2 aan de Rijksuniversiteit Groningen
Add new contribution