Webwinkels en derdenbescherming - artikel

Webwinkels en derdenbescherming

In dit artikel wordt gepleit voor een ruime toepassing van art. 3:86 lid 3 sub a BW bij internetaankopen. Er is geen goede reden om de ambulante consument beter te beschermen dan de briefschrijvende, muisklikkende of bellende consument. Zij hebben hun vertrouwen in hetzelfde bedrijf gesteld en baseren hun vertrouwen op vergelijkbare impressies. Volgens de Hoge Raad staat de hoofdregel uit de rechtspraak voorop: Het criterium ‘vaste bedrijfsruimte’ moet bezien worden ‘in het licht van de vraag of potentiële kopers er mede in verband met de aard van de bedrijfsruimte op mogen vertrouwen dat het hier gaat om normale handel in de betreffende zaken gaat, waarbij men geen gestolen zaken behoeft te verwachten. Bij koop via internet hoeft de schijnbare eis van een gebouwde onroerende zaak niet aan een geslaagd beroep op art. 3:86 lid 3 sub a BW in de weg te staan.

De goede trouw van de verkrijger omtrent de beschikkingsbevoegdheid van de vervreemder wordt getoetst op het moment van levering. Voor de goede trouw is het gehele traject van de voorfase van de totstandkoming van de titel tot aan de voltooiing van de levering van belang. De vraag of een verkrijger te goeder trouw is, hangt af van alle relevante omstandigheden van het geval. Van de potentiële koper via internet kan worden gevergd dat hij op internet onderzoek instemt naar de herkomst van de zaak en naar de verkoper. Met de ruime beschikbaarheid van internet is dit een kleine moeite die veel problemen kan voorkomen. Uiteraard verschilt deze onderzoeksplicht wel per type website en type product. Ook speelt de professionaliteit van de verkoper een belangrijke rol.

Het feit dat de verkrijger te goeder trouw en om baat slechts wordt beschermd als hij in staat is om onverwijld de gegevens te verschaffen die hij nodig mocht achten om zijn voorman terug te vinden is problematisch wat betreft internetaankopen, doordat internetsites verdwijnen en via sites als marktplaats vaak niet de adresgegevens van de verkoper worden uitgewisseld. Voor de koop op afstand is hier inmiddels grotendeels in voorzien, doordat de vervreemder op een duurzame gegevensdrager gegevens over zijn identiteit, adres en bezoekadres moet verstrekken alsmede over de belangrijkste kenmerken van de zaak (art. 7:46c lid 2 BW). De consumentkoper mag deze gegevens zonder meer toereikend achten om te voldoen aan de wegwijsplicht, of deze gegevens nu zijn verstrekt via email, factuur of pakbon. Deze gegevens moeten dan natuurlijk wel zorgvuldig bewaard worden.

Bij de koop in een webwinkel is het bedrijfsmatige karakter van de handel eenvoudig vast te stellen, doordat een onderneming ingeschreven dient te worden in het handelsregister op grond van art. 3:15d lid 3 BW. De ondernemer dient het KvK-nummer vervolgens op de website te vermelden. De eis betreffende continuïteit betreft de vraag of de verkoper geregeld handelt in zaken van hetzelfde of een vergelijkbaar type. Bij webshops is dit vrij makkelijk, doordat de aanbieding vaak niet wordt verwijderd na het sluiten van de koopovereenkomst. Bij verkoop via advertentiesites moet worden gekeken of de verkoper soortgelijke zaken via andere advertenties te koop aanbiedt.