Artikelsamenvatting bij The Pains of Imprisonment - Sykes - 1958

Er moet meer gekeken worden vanuit het gezichtspunt van de gevangenen. Je moet er dan wel op letten dat elke gevangene zijn of haar eigen interpretatie heeft van het leven in de gevangenis. De vrijheidsbeneming en de bijbehorende frustraties worden als net zo zwaar gezien als de fysieke straffen van vroeger. We gaan in dit artikel kijken naar afname van dingen en frustraties die persoonlijkheid en zelfbeeld van gevangenen beïnvloeden

Afname van vrijheid

Het verlies van vrijheid is volgens het artikel een dubbele: je verliest hem aan de instelling en je verliest hem binnen de instelling. Dat de afname van vrijheid op zich heel pijnlijk is, is duidelijk. Het gevoel van morele afwijzing door de maatschappij is misschien nog wel pijnlijker. Het kan dat een crimineel zo geïdentificeerd is met de criminele subcultuur, dat afwijzing van de maatschappij hem/haar niet zo veel doet. Toch wordt een groot deel in zijn/haar ego aangetast. Tekenen van vernedering zijn het anonieme uniform, een nummer in plaats van een naam en een geschoren hoofd. Zo zal hij/zij niet vergeten dat hij/zij door het plegen van een misdaad voorbij is gegaan aan zijn/haar status van een vertrouwd lid van de maatschappij. Ookal verliest de gevangene vele rechten, het verlies van de status als betrouwbaar en moreel iemand is het ergst.

Afname van goederen en diensten

De basisbehoeften worden tegemoet gekomen. Eten, beweging en medische zorg bijvoorbeeld. Maar de afname van materiële bezittingen vinden gevangenen een pijnlijk verlies. In de Westerse cultuur zijn materiële bezittingen zo'n groot onderdeel van iemand zelfbeeld, dat de afname hiervan het ego aantast. Het verlies door eigen fout en/of daad is een aanslag op iemands basiswaarden of zelfwaarde. Sommigen zien afname van bezittingen als een onredelijke bijzaak. Deze visie is niet wijdverspreid.

Afname van heteroseksuele relaties

Gevangenen zijn ongewild celibaat. Onderzoek rapporteert een verminderd seksueel verlangen, net als mensen onder extreem stressvolle omstandigheden, zoals een concentratiekamp. Het blijkt dat de schaarste aan heteroseksueel contact een frustratie is die zwaar op de schouders ligt. Voor homoseksuelen die in de gevangenis komen geldt dit niet. Sommigen worden slachtoffer van verkrachting, andere gevangenen keren zich eenmalig tot homoseksualiteit door de frustratie. Psychologische problemen door dit tekort aan seksueel contact zijn misschien nog wel erger dan de fysieke problemen. Angst, verlies van mannelijkheid en schuldgevoel kunnen opspelen. Daarnaast kan de gevangene een deel van zijn identiteit kwijtraken, het zelfbeeld moet worden aangepast, omdat het deel 'hoe anderen mij zien' is veranderd en het publiek dat dit deel invult ook.

Afname van autonomie

De gevangene is onderhevig aan een vaststaand schema die zijn/haar gedrag in de kleinste details bepaald. De meeste gevangenen zien sommige regels als nutteloos. Elke regel draagt bij aan het duidelijk maken van de autonomie van bijvoorbeeld de bewakers en het op de plaats houden van de gevangenen. Het niet zelf keuzes mogen maken en deze regels zijn een bedreiging voor het zelfbeeld van de gevangenen en maakt ze hulpeloos, zwak en afhankelijk.

Afname van veiligheid

In de gevangenis komt de gevangene terecht bij anderen die een geschiedenis in de criminaliteit hebben. Dit is een afschrikkende situatie. Ook al hoeft net elke gevangene constant op z'n hoede te zijn, de non-stop aanwezigheid van dieven, verkrachters, moordenaars en agressieve homoseksuelen is niet erg geruststellend. De onzekerheid van het elk moment uitgekozen kunnen worden en de onwetendheid of je jezelf kan bewijzen, levert veel stress op.