Samenvatting HR 29-06-2001, ECLI:NL:HR:2001:AB2435 (Meijs q.q./Bank of Tokyo)

Samenvatting HR 29-06-2001, ECLI:NL:HR:2001:AB2435 (Meijs q.q./Bank of Tokyo)

Wat is de casus?

De vennootschap Kuron had in 1991 van de Bank of Toyo 3.5 miljoen gulden geleend. De vennootschap als cedent en de Bank als cessionaris hadden dat jaar ook schriftelijk een stamcessieovereenkomst gesloten. De vennootschap verbond zich tot zekerheid voor de betaling van alle vorderingen van de bank op haar, alle vorderingen die zij op haar schuldenaren mocht hebben of zou verkrijgen, aan de bank over te dragen. Ter vestiging van de zekerheid heeft Kuron een drietal faxbrieven naar de bank gestuurd, die deze op haar beurt heeft laten registreren bij de Inspectie der Registratie en Successie in Haarlem. Tegen het einde van 1993 zegt de bank het krediet op en eind januari 1994 gaat de vennootschap failliet. Na de faillietverklaring hebben schuldenaren van door de vennootschap aan de bank verpande vorderingen bedragen bijgeschreven op de rekening van de vennootschap.

Volgens de curator is het pandrecht niet tot stand gekomen, vanwege het feit dat de faxbrieven geen tot verpanding strekkende wilsverklaring bevatten en bovendien het pandrecht louter kan ontstaan door registratie van het origineel van de akte.

Wat zegt de Hoge Raad?

De Hoge Raad gaat niet mee met het verhaal van de curator. Art. 3:239 BW stelt niet expliciet als vereiste dat het origineel van de pandakte moet worden ingeschreven. Uit de memorie van antwoord bij de Invoeringswet van art. 3:237 BW blijkt ook dat de eis van registratie ingevoerd is om te verzekeren dat de akte is tot stand gekomen vóór de dag van de op het stuk aangegeven registratie. Daartoe is niet vereist dat de akte zelf wordt geregistreerd. Registratie van een per faxpost verzonden kopie van de akte, wat noodzakelijk kan zijn in het geval van spoed, is daartoe voldoende.