Ligplaats Leiden - Arrest

ABRvS 12 juli 2006, Administratiefrechtelijke Beslissingen (AB) 2006, 338, m.nt. Widdershoven (Ligplaats Leiden)

Feiten

I.c. was er bij besluit door het college van burgemeester en wethouders van Leiden aan de appellant een vergunning verleend tot het innemen van een ligplaats met zijn woonschip in de Rijn. Bij besluit heeft het college het daartegen door de belanghebbende e.a. gemaakte bezwaar gegrond verklaard, het besluit herroepen en de ligplaatsvergunning alsnog geweigerd.

Hierna heeft de rechtbank 's-Gravenhage het door de appellant daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard. De appellant betoogt dat de rechtbank heeft miskend dat het college door hem alsnog een ligplaatsvergunning te weigeren, in strijd heeft gehandeld met artikel 8 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden en artikel 1 van het Eerste Protocol bij het EVRM.

ABRvS

Op grond van artikel 8:69 lid 2 Awb vult de rechtbank ambtshalve de rechtsgronden aan.

De Afdeling stelt dat de appellant geen feitelijke omstandigheden rond zijn privacy en zijn gezinsleven aan de orde heeft gesteld in het geding voor de rechtbank. Daarom waren zulke omstandigheden daar geen onderwerp van geschil en was er geen feitelijke grondslag voor de rechtbank om op basis daarvan met aanvulling van de rechtsgronden artikel 8 EVRM in haar beoordeling van het geschil te betrekken. Nu het hoger beroep is gericht tegen de aangevallen uitspraak, er geen reden is waarom voormelde omstandigheden niet reeds bij de rechtbank ter sprake hadden kunnen worden gebracht en nu de appellant dit uit een oogpunt van een zorgvuldig en doelmatig gebruik van rechtsmiddelen, gelet op de functie van het hoger beroep, had behoren te doen, moet het betoog dat gehandeld is in strijd met artikel 8 EVRM buiten beschouwing blijven.

Verder had de appellant ook aangevoerd dat sprake was van strijd met het in artikel 1 van het Eerste Protocol bij het EVRM (eigendomsrecht). Dit betoog treft ook geen doel, omdat geen sprake is van ontneming van eigendom in de zin van die bepaling, reeds omdat het niet gaat om intrekking van een in rechte onaantastbare ligplaatsvergunning, maar om het herroepen daarvan in het kader van een tijdig aanhangig gemaakte bezwaarprocedure.

Ook had de appellant aangevoerd dat de rechtbank onterecht had overwogen dat hetgeen hij in zijn beroepschrift in eerste aanleg heeft aangevoerd meer het karakter heeft van een chronologische opsomming van feiten en de wijze waarop appellant deze heeft ervaren dan van beroepsgronden en dat het aangevoerde zo algemeen en weinig concreet geformuleerd is dat op grondslag daarvan niet tot het oordeel kan worden gekomen dat het besluit op bezwaar niet in stand kan worden gelaten. Dit betoog treft doel. In zijn aanvullend beroepschrift had de appellant voldoende mate blijk van gegeven, te betwisten dat het college, gelet op de ten aanzien van de totstandkoming van het ligplaatsenplan gevolgde procedure, bij het besluit op bezwaar de ligplaatsvergunning alsnog heeft mogen weigeren, met buiten toepassing laten van het geldende ligplaatsenplan waar het betreft het maximale aantal van zes ligplaatsen. De rechtbank is daaraan, gelet op artikel 8:69 lid 2 Awb, ten onrechte voorbij gegaan. Het hoger beroep is gegrond. De aangevallen uitspraak moet worden vernietigd.

De Afdeling onderzoekt dan de aanvraag en komt tot de conclusie dat het in beroep door appellant gevoerde betoog niet kan slagen. Daarbij neemt de Afdeling mede in aanmerking dat appellant compensatie is geboden, waarmee hij ook heeft ingestemd.