Erkenningsregeling APK - Arrest

Feiten

I.c. gaat het om een zaak tussen een B.V. (vergunninghouder) en de Minister van Verkeer en Waterstaat (appellant).

Bij besluit van 3 april 1995 heeft de Minister de aan de vergunninghouder, voor de keuringsplaats verleende erkenning voor het uitvoeren van periodieke keuringen van motorrijtuigen op grond van de Wegenverkeerswet 1994 (art. 87 lid 2 f) met ingang van 12 april 1995 ingetrokken. Tijdens een steekproef geëiste herkeuring van een voertuig was geconstateerd dat door de vergunninghouder artikel 32 lid 3 van de Erkenningsregeling APK was overtreden. Tijdens een gehoor op 29 maart 1995 heeft de vergunninghouder erkend dat de tot het verrichten van keuringen bevoegde persoon niet bij de steekproefherkeuring aanwezig was en aangegeven waarom dit verzuim was.

De minister heeft daarop bij besluit van 3 april 1995 de erkenning van de vergunninghouder voor het uitvoeren van zogenoemde APK-keuringen voor voertuigen tot 3500 kg ingetrokken. De bevoegdheid hiertoe ontleent appellant aan de Wegenverkeerswet 1994.

Tegen dit besluit heeft de vergunninghouder bezwaar bij appellant ingediend. Dit is ongegrond verklaard. Hierna heeft de rechtbank het beroep gegrond verklaard, de besluiten vernietigd en het verzoek een voorlopige voorziening te treffen afgewezen. Tegen deze uitspraak heeft de Minister hoger beroep ingesteld bij de Afdeling.

Volgens de rechtbank zouden de nadelige gevolgen van het besluit onevenredig zijn in verhouding tot de met het besluit te dienen doelen. De appellant kan zich hier niet mee verenigen. Hij heeft betoogd dat de (mogelijk ernstige) bedrijfseconomische gevolgen van de intrekking, en o.a. de omstandigheid dat niet eerder problemen zijn gerezen, geen aanleiding vormen om van het gevoerde beleid af te wijken. Verder stelt de Minister dat de kwaliteit van de verplichte periodieke keuring in belangrijke mate afhangt van de eisen die gesteld worden aan de keurmeester.

ABRvS

Vast staat dat de vergunninghouder het voorschrift neergelegd in artikel 32 lid 3 van de Erkenningsregeling APK heeft overtreden. Vast staat voorts dat in dit geval geen sprake is van een tijdelijke intrekking van twaalf weken - zoals appellant stelt - maar van een definitieve intrekking, dat wil zeggen een sanctie van de zwaarste categorie.

In de toetsing welke de rechtbank heeft verricht staat centraal diens overweging dat uit het bestreden besluit niet, althans onvoldoende, blijkt dat de minister de belangen op een wijze als bedoeld in artikel 3:4 van de Algemene wet bestuursrecht heeft afgewogen.

De Afdeling is van oordeel dat, in dit geval de opgelegde sanctie niet in verhouding staat tot de ernst van de overtreden norm. Daarbij heeft de Afdeling in aanmerking genomen dat een eenmalige niet opzettelijke overtreding van een voorschrift, dat indirect dient ter bescherming van de belangen van de verkeersveiligheid, er niet toe mag leiden dat appellant, zonder dit uitvoerig te motiveren, de zwaarste sanctie toepast terwijl het door appellant gevoerde beleid voorziet in de mogelijkheid om in gevallen als het onderhavige lichtere sancties op te leggen. De rechtbank heeft het bestreden besluit van 6 juni 1996 dan ook terecht vernietigd wegens strijd met het bepaalde in artikel 3:4 lid 2 van de Algemene wet bestuursrecht.

Het hoger beroep is ongegrond. De uitspraak moet worden bevestigd.